Πυρηνικά στη Νοτιοανατολική Ασία

Πυρηνικά στη Νοτιοανατολική Ασία

Μετάφραση:  Μαίρη Ευαγγελίδου

 

Όσο ο κόσμος είναι προ-κατεχόμενος και ύποπτος με τις πυρηνικές φιλοδοξίες του Ιράν και της Βόρειας Κορέας, 45 άλλες χώρες ενεργά εξετάζουν προγράμματα πυρηνικής ενέργειας, που κυμαίνονται μεταξύ των χωρών με τις δυνατότερες οικονομίες του κόσμου μέχρι τις αναπτυσσόμενες χώρες.  Ορισμένες από τις χώρες της λίστας θα σας ξαφνιάσουν.

Στην Ευρώπη 12 χώρες θέλουν να προχωρήσουν πυρηνικά, συμπεριλαμβανομένων:  Τουρκίας, Σερβίας και Κροατίας.  Εκείνες με πυρηνικές φιλοδοξίες στη Μέση Ανατολή και την Αφρική περιλαμβάνουν ένα μίγμα τρομερών δυνατοτήτων σε γεωπολιτικές προεκτάσεις.  Αυτές είναι η Ιορδανία, το Ισραήλ, η Συρία, η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ, η Λιβύη και το Σουδάν.  Άλλα Αφρικανικά κράτη που εξετάζουν την πιθανότητα να προβούν σε πυρηνικά προγράμματα περιλαμβάνουν την Ουγκάντα, τη Νιγηρία, τη Γκάνα, τη Σενεγάλη, την Κένυα και τη Ναμίμπια.

Η πιο ακανθώδη από τα τρία έθνη στη Νότια Αμερική που επιζητά πυρηνική ενέργεια είναι η Βενεζουέλα.  Στη Νότια Ασία, το Μπαγκλαντές συνεργάζεται με τη Ρωσία στο πρώτο πυρηνικό εργοστάσιο το οποίο έχει προγραμματιστεί να κατασκευαστεί το 2013.  Δύο χιλιάδες Ρωσικά MW έκαναν τους αντιδραστήρες πυρηνικής ενέργειας που είναι προγραμματισμένοι να λειτουργήσουν το 2018, σύμφωνα με την Παγκόσμια Πυρηνική Ένωση.

Στη Νοτιοανατολική Ασία, οι Φιλιππίνες και η Σιγκαπούρη, ως μέλη της Ένωσης Χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας (ASEAN), συζητούν στις αντίστοιχες χώρες τους για τις σοβαρές πολιτικές επιλογές της πυρηνικής ενέργειας, αν και η Σιγκαπούρη δήλωσε πρόσφατα ότι η τρέχουσα τεχνολογία πυρηνικής ενέργειας δεν είναι ακόμη κατάλληλη για χρήση στην πόλη-κράτος.

Οι Φιλιππίνες ανάπτυξαν ένα πυρηνικό εργοστάσιο υπό τον πρώην διδάκτορα Ferdinand Marcos που θα συνδεόταν μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1980, όμως όταν ο Marcos το 1986 (την ίδια χρονιά που έγινε η καταστροφή Chernobyl) εξαναγκάστηκε, μια νέα ηγεσία στη Μανίλα αποφάσισε να καταργήσει τα πυρηνικά σχέδια λόγω περιβαλλοντικών ανησυχιών και ασφαλείας.  Το 2008, ο Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ) συμβούλεψε ότι το εργοστάσιο θα μπορούσε να ανακαινιστεί με οικονομία και να λειτουργεί με ασφάλεια για 30 χρόνια με κόστος 800 εκατομμύρια δολάρια με 1 δισεκατομμύριο δολάρια.  Όμως τα δεδομένα δεν λαμβάνονται σοβαρά υπόψη στη Μανίλα και έτσι δεν είναι πιθανή η υλοποίησή τους.

Η Ταϊλάνδη και η Ινδονησία, επίσης μέλη της ASEAN, έχουν καλά αναπτυγμένα πυρηνικά σχέδια όμως οι δεσμεύσεις τους εκκρεμούν.  Τα σχέδια στη Ταϊλάνδη βρίσκονται σε αναμονή λόγω των αντιδράσεων των αντί-πυρηνικών ομάδων, ενώ η Ινδονησία δηλώνει ότι διαθέτει 8 δισεκατομμύρια δολάρια για 4 πυρηνικά εργοστάσια που θα λειτουργήσουν μέχρι το 2020.  Ωστόσο, τα σχέδια παραμένουν σε αναμονή λόγω αυτού που η κυβέρνηση αποκαλεί ‘τρέχον οικονομικό κλίμα’.

Ωστόσο, το Βιετνάμ ως μέλος της ASEAN, είναι ο απρόσμενος παράγοντας και όχι μόνο έχει δεσμευμένα σχέδια, όμως έχει επίσης νόμιμη και ρυθμιστική υποδομή για την ανάπτυξη των δύο εργοστασίων παραγωγής πυρηνικής ενέργειας.

Σύμφωνα με μια αναφορά του Αυγούστου της Vietnam News, το Βιετνάμ επιδιώκει περισσότερη υποστήριξη από τον ΙΑΕΑ και τις χώρες με προηγμένες βιομηχανίες πυρηνικής ενέργειας για την ανάπτυξη της υποδομής για το πρόγραμμα πυρηνικής ενέργειας.

Οι προετοιμασίες κατασκευής του Ninh Thuan, του πρώτου από τα δύο πυρηνικά εργοστάσια (Ρώσοι και Ιάπωνες έχτισαν ταυτόχρονα) στην κεντρική επαρχία του Ninh Thuan, βρίσκονται σε εξέλιξη.  Η κατασκευή έχει προγραμματιστεί για το 2014 και οι περιοχές αναμένεται να τεθούν σε λειτουργία γύρω στο 2020.  Η κάθε μια τους θα έχει χωρητικότητα 1000 MW.  Σύμφωνα με τον ΙΑΕΑ, τα σχέδια του Βιετνάμ περιλαμβάνουν δύο πρόσθετες εγκαταστάσεις για το Ninh Thuan 1 με 1000 MW η κάθε μια τους οι οποίες θα τεθούν σε λειτουργία το 2024-2025.

Το Ninh Thuan 2 θα αποτελείται από τέσσερις μονάδες 1000 MW η κάθε μια τους και θα τεθεί σε λειτουργία το 2021-2022, με την τρίτη και τέταρτη μονάδα να είναι προγραμματισμένες για το 2026-2027.  Δύο άλλες μονάδες πυρηνικής ενέργειας στα 1350 MW η κάθε μια τους είναι σχεδιασμένες να λειτουργήσουν το 2028-2029.  Μέχρι το 2030, θα υπάρχουν 10 μονάδες με συνολική χωρητικότητα 10.700 MW.

Η υποδομή της πυρηνικής ενέργειας χρειάζεται 10-15 χρόνια για να αναπτυχθεί σε τρεις φάσεις, από τη δέσμευση της κυβέρνησης για λειτουργία μέχρι τη λειτουργία του πρώτου εργοστασίου.  Το Βιετνάμ βρίσκεται τώρα στη δεύτερη φάση, ετοιμάζοντας τους εφικτούς όρους για την κατασκευή του πρώτου εργοστασίου.

Ο αναπληρωτής γενικός διευθυντής του ΙΑΕΑ, Alexander Bychkov, δήλωσε νωρίτερα αυτό το έτος ότι μετά την καταστροφή της Fukushima του 2011, η πυρηνική ανάπτυξη θα αιωρείται σε πολλές χώρες και είναι απίθανο αυτό να αναιρεθεί.

Αυτό φαίνεται να συμβαίνει στις αναπτυγμένες οικονομίες, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας, η οποία έκλεισε επτά από τα παλαιότερα εργοστάσιά της αμέσως μετά την καταστροφή της Fukushima και ανακοίνωσε ότι θα κλείσει όλα τα εργοστάσια πυρηνικής ενέργειάς της μέχρι το 2020.  Επίσης, η πυρηνικά εξαρτώμενη Γαλλία όπου γίνεται λόγος για την κατάργηση της πυρηνικής ενέργειας με το Σοσιαλιστικό κόμμα είναι υπέρ του κλεισίματος 24 από τους παλαιότερους αντιδραστήρες μέχρι το 2025.

Ωστόσο, αυτό δεν συμβαίνει στη διψασμένη για ενέργεια Ασία.

Η Παγκόσμια Πυρηνική Ένωση αναφέρει ότι η πυρηνική χωρητικότητα αυξάνεται συνεχώς παγκοσμίως, με περισσότερους από 60 αντιδραστήρες να βρίσκονται υπό κατασκευή σε 13 χώρες, με την πλειοψηφία τους να είναι σχεδιασμένοι για την περιοχή της Ασίας.  Η διεθνής ένωση ισχυρίζεται ότι μέχρι το 2025, τα έθνη της Νοτιοανατολικής Ασίας θα έχουν 25 εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας.

Στην Ανατολική Ασία, η Κίνα ανακοίνωσε τέλη Οκτωβρίου ότι θα εγκρίνει τα νέα πυρηνικά εργοστάσια για να βοηθήσει στη μείωση της εξάρτησης σε πετρέλαιο και άνθρακα, βάζοντας τέλος στο μορατόριο που επιβλήθηκε μετά την καταστροφή της Fukushima του περασμένου έτους.  Ενώ η Ιαπωνία συζητά για το πυρηνικό της μέλλον, η εξαρτημένη στους υδρογονάνθρακες Νότια Κορέα σχεδιάζει να κτίσει ακόμη περισσότερα πυρηνικά εργοστάσια.

Μολονότι το φιλόδοξο Βιετνάμ φαίνεται να βρίσκεται σε θέση να είναι το πρώτο μέλος της ASEAN που θα προχωρήσει πυρηνικά, έχει ακόμη να ξεπεράσει πολλά εμπόδια.

Σε μια συνέντευξη στα μέσα ενημέρωσης του Βιετνάμ στο περιθώριο μιας πυρηνικής διάσκεψης με τον ΙΑΕΑ το Σεπτέμβριο, ο υπουργός επιστήμης και τεχνολογίας του Βιετνάμ, Nguyen Quan, δήλωσε ότι η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζουν τα πυρηνικά σχέδια της χώρας του είναι η οικονομική.

‘Το συνολικό κεφάλαιο του σχεδίου πυρηνικής ενέργειας βασίζεται στην ODA [Επίσημη Αναπτυξιακή Βοήθεια] της Ρωσίας και της Ιαπωνίας’, παραδέχθηκε.

Ο υπουργός αναφέρθηκε επίσης και σε ένα άλλο, ίσως πιο πιεστικό εμπόδιο – το εκπαιδευόμενο προσωπικό.

Ο Quan είπε ότι η επιλογή των εκπαιδευόμενων είναι πιο απαιτητική από όλους τους άλλους τομείς, όμως επεσήμανε τη συνεργασία του Βιετνάμ με Ρωσία, Ιαπωνία, Νότια Κορέα, Γαλλία και Ηνωμένες Πολιτείες στην εκπαίδευση αυτού που αποκάλεσε μια ‘ομάδα νέων επιστημόνων’.

Σύμφωνα με τον Quan, τα τελευταία τρία χρόνια, το Βιετνάμ έχει στείλει 200 άτομα στη Ρωσία, και περίπου 200-300 άλλα σε διάφορες χώρες για να παρακολουθήσουν βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα πυρηνικά προγράμματα κατάρτισης.

Πρόσθεσε ότι ως μέρος του πακέτου VND2 τρισεκατομμυρίου (100 εκατομμύρια δολάρια) για το πυρηνικό πρόγραμμα κατάρτισης, η Αρχή Ηλεκτρισμού του Βιετνάμ παρέχει επίσης VND1 τρισεκατομμύριο για την κατάρτιση των τεχνικών.

Παρά τις προκλήσεις αυτές, ο Quan ευελπιστεί ότι το πυρηνικό πρόγραμμα του Βιετνάμ θα προχωρήσει.

‘Μέχρι το 2020 αναμένεται [ότι] το Βιετνάμ θα έχει αρκετό ανθρώπινο δυναμικό για τη λειτουργία των εργοστασίων του’, κατέληξε.

Add Comment

By posting your comment, you agree to abide by our Posting rules

Text

© 2013 Energy Tribune

Scroll to top