Ο Obama πρέπει να ενώσει τη διχασμένη χώρα, να επιδιώξει ρεαλιστική ενεργειακή πολιτική
Μετάφραση: Μαίρη Ευαγγελίδου
Ο πρόεδρος Barack Obama ανανέωσε μια ισχυρή τετραετή θητεία, σαρώνοντας τις αμφισβητούμενες πολιτείες και με τον τρόπο αυτό αναδιαμόρφωσε την Αμερικανική πολιτική.
Είναι μια εκπληκτική νίκη λαμβάνοντας υπόψη την πεισματικά υψηλή ανεργία και τη μείωση των εισοδημάτων για πολλούς Αμερικάνους, για να μην αναφερθούμε και στη μεγάλη λίστα ανεκπλήρωτων υποσχέσεων του Obama στη δική του εκλογική περιφέρεια. Όμως ας αφήσουμε τις πολιτικές ευθύνες στους Ρεπουμπλικάνους και τη χαιρεκακία στους Δημοκρατικούς, και αντ’ αυτού ας επικεντρωθούμε στη σημασία που βρίσκεται πίσω από τους αριθμούς.
Ο Obama έκανε αναμφισβήτητα μια πολύ πιο αποτελεσματική καμπάνια από ότι ο αντίπαλός του Mitt Romney στις περιζήτητες κρίσιμες πολιτείες Ohio, Iowa, Virginia, New Hampshire, Colorado, Wisconsin, και Florida. Συμπεριλαμβανομένης της Sunshine State, όπου ο Obama είχε απροσδόκητα το προβάδισμα, ο υφιστάμενος θα έχει εξασφαλισμένη μια άνετη σαρωτική ψηφοφορία 332 με 206.
Προκαταρκτικά στοιχεία δείχνουν ότι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες απόφασης ήταν η Ισπανοί ψηφοφόροι, οι οποίοι υποστήριξαν συντριπτικά τον Obama, καθώς και η μεσαία τάξη, οι γυναίκες, οι μειονότητες, και οι περισσότεροι Αμερικανοί αγωνιστές που ο Romney ανεξήγητα υποτιμούσε.
Οι ρεπουμπλικάνοι έχουν γίνει ένα κόμμα ‘Mad Men’ σε μια Αμερική της ‘Modern Family’, έθεσε έξυπνα στο ‘Good Morning America’ του ABC ο Matthew Dowd, ένας κορυφαίος σύμβουλος στην καμπάνια επανεκλογής του προέδρου George W. Bush.
Ή για να το θέσω αλλιώς, στη διχασμένη φιλελεύθερη-συντηρητική χώρα, ο Obama προσέλκυσε με περισσότερη επιτυχία τον αυξανόμενο αριθμό των ανεξαρτήτων που ψηφίζουν όλο και περισσότερο για τη ρεαλιστική τους ιδιοτέλεια παρά για ιδεολογίες.
Ο Romney και οι ρεπουμπλικάνοι αναμενόμενα εξασφάλισαν τη βάση της εξουσίας τους, αλλά αποξένωσαν εκείνους που επιζητούν απλά τη βελτίωση της καθημερινότητάς τους, ανεξαρτήτως από τις ηθικές επιτακτικές τους.
Όμως τα αποτελέσματα εκθέτουν επίσης το μεγάλο διχασμό της χώρας, που αντανακλάται στη νίκη της μικρής ποσοστιαίας μονάδας του 2% στη λαϊκή ψήφο (50-48). Κάτι που σημαίνει πως ο Obama προσέλκυσε με μεγαλύτερη επιτυχία τους ανεξάρτητους, αλλά το ήμισυ της χώρας είναι αποφασιστικά κατά του οράματός του για την Αμερική.
Αυτό εξηγεί και το γιατί οι ρεπουμπλικάνοι διατήρησαν τη Βουλή και γιατί οι δημοκρατικοί θα είναι μια εύθραυστη πλειοψηφία στη Γερουσία, ανεπαρκείς σε κάθε περίπτωση για να περάσουν τις οποιεσδήποτε σημαντικές μεταρρυθμίσεις χωρίς την έγκριση του κογκρέσου.
Τι σημαίνει όλο αυτό;
Το πρώτο μάθημα είναι ότι το κόμμα των ρεπουμπλικάνων πρέπει να ανασυστηθεί με τη δημογραφική μετάβαση της χώρας. Οι μεσήλικες και οι ηλικιωμένοι λευκοί άνδρες δεν είναι αρκετοί και το κόμμα πρέπει να εξισορροπήσει την ιδεολογία του με τις ρεαλιστικές απαιτήσεις των ανεξαρτήτων.
Πολύς κόσμος ψήφισε ενάντια σ’ αυτό που όλο και περισσότερο εμφανίζεται ως ριζοσπαστικοποίηση της μισαλλοδοξίας, σε αντίθεση με τον Obama, παρά την αδυναμία του προέδρου να αντιμετωπίσει τις πιο πιεστικές οικονομικές ανησυχίες για τους περισσότερους Αμερικάνους.
Όμως αυτό σημαίνει επίσης ότι ο Obama δεν θα είναι σε θέση να περάσει το είδος του υπέρ-φιλελεύθερου προγράμματος που πρότεινε στην αρχή της πρώτης θητείας του, όχι μόνο επειδή στερείται της δύναμης του κογκρέσου για να το κάνει αυτό, αλλά και επειδή το ήμισυ της χώρας το απορρίπτει.
Έτσι, η προτεραιότητα του Obama είναι να ενώσει ένα διχασμένο έθνος. Υπάρχουν πολλά περισσότερα ζητήματα που μπορούν να αξιοποιηθούν, από αυτά που διχάζουν, και η ευημερία της χώρας θα εξαρτηθεί από την ανάπτυξη αυτών των ομοιοτήτων.
Και μπορούμε όλοι να συμφωνήσουμε στο ότι…
Αυτό μας φέρνει στην ενέργεια. Οι περισσότεροι Αμερικάνοι συμφωνούν ότι η οικονομία πρέπει να δυναμώσει, και μάλιστα γρήγορα. Θα είναι δύσκολη η συμφωνία της δημοσιονομικής διαδρομής για να μην αναφερθούμε στον ηθικό διαχωρισμό που υπάρχει στην Αμερική. Η ενέργεια, από την άλλη πλευρά, προσφέρει μια λαμπρή ευκαιρία για βελτίωση της οικονομίας.
Είναι ενθαρρυντικό το γεγονός ότι ο Obama υποστηρίζει τη βιομηχανία φυσικού αερίου, και την αύξηση της παραγωγής πετρελαίου στη χώρα, που καθοδηγούνται από ιδιώτες επιχειρηματίες στην ανάπτυξη των σχιστολιθικών αποθεμάτων αερίου και πετρελαίου. Ο Obama πρέπει επίσης να εκσυγχρονίσει την έγκριση του αγωγού Keystone XL για να επιτραπεί στο Καναδέζικο πετρέλαιο η πρόσβαση στις αγορές πετρελαίου, καθώς θα αντιμετωπίζεται το πλεόνασμα πετρελαίου στους κόμβους διύλισης.
Η βελτίωση των προδιαγραφών απόδοσης πετρελαίου θα βελτιώσει και την μακροπρόθεσμη ενεργειακή ασφάλεια της Αμερικής αντιμετωπίζοντας ορθολογικά τη ζήτηση πετρελαίου.
Όμως ο Obama πρέπει να επιμένει με περισσότερη τόλμη στο χώρο ενέργειας για το είδος ρεαλισμού που τόσο αποτελεσματικά αξιοποιεί στον πολιτικό χώρο.
Η Αμερική χρειάζεται περισσότερη πυρηνική ενέργεια. Χρειάζεται να στηρίξει το μέλλον του άνθρακα, ακόμη και αν αυτό σημαίνει την επιδότηση των τεχνολογιών καθαρού άνθρακα. Η Αμερική πρέπει να αποκλείσει την ιδεολογία από την εξωτερική πολιτική της, ιδιαίτερα όταν κλείνει συμφωνίες με τους παραγωγούς πετρελαίου προκειμένου να μειωθούν οι γεωπολιτικοί παράγοντες κινδύνου που υπονομεύουν την αύξηση της παραγωγής πετρελαίου και, πάνω από όλα, η Αμερική χρειάζεται μια ρεαλιστική πολιτική για την ανανεώσιμη ενέργεια.
Ο Obama πρέπει να ρίξει το ιδεολογικό άγκιστρο της άνευ όρων υποστήριξης των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Αν η Αμερική θα γίνει ‘πιο πράσινη’, όπως επιθυμεί ο Obama, θα πρέπει να γίνει κάτω από οικονομικά εφικτούς όρους και όχι μέσω απεριόριστης επιδότησης.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζονται περισσότερη παραγωγή πετρελαίου και αερίου τόσο εγχώρια όσο και διεθνώς. Αυτό, περισσότερο από κάθε άλλο ζήτημα, θα βελτιώσει την οικονομική κατάσταση και την εθνική ασφάλεια της Αμερικής.
Η ενέργεια μπορεί να ενώσει ρεαλιστικά τους περισσότερους Αμερικάνους, όμως αυτό απαιτεί ότι ο Obama θα ισορροπήσει με το εκλογικό σώμα του στην ανάγκη αύξησης της παραγωγής των φυσικών καυσίμων. Κάτω από αυτή την προϋπόθεση, οι Αμερικάνοι θα δεχθούν με μεγαλύτερη ευκολία την αποτελεσματικότητα της ενέργειας και τις ανανεώσιμες πολιτικές που υποστηρίζει ο Obama.